سوختهای بیولوژیکی ارزان؛ ارزانترین گزینه حملونقل یا بزرگترین اشتباه هزینهبر؟
نیاز به حفاظتی مناسب در برابر سوختهای بیولوژیکی مبتنی بر محصولات کشاورزی در چارچوب سبز IMO این سوال را به وجود میآورد که سوختهای بیولوژیکی ارزان؛ ارزانترین گزینه حملونقل است یا بزرگترین اشتباه هزینهبر.
کد خبر: ۱۰۶۷۸۵
گروه بینالملل مانا- مهسا رسولی: تقاضای فزاینده از سوی صنعت حملونقل میتواند قیمت روغنهای گیاهی را به طور قابل توجهی افزایش دهد و این افزایش هزینهها به دوش کشورهای فقیرتر خواهد افتاد.
کارشناسان و گروههای تحقیقاتی هشدار میدهند که سرمایهگذاری در سوختهای بیولوژیکی مبتنی بر محصولات کشاورزی میتواند فرآیند انتقال به سوختهای سبزتر را به تأخیر بیندازد.
سوختهای بیولوژیکی ارزان: یک توهم
بر اساس گفتههای براین کومر مدیر برنامه دریایی در شورای بینالمللی حملونقل پاک، سوختهای بیولوژیکی ارزان در واقع یک توهم هستند؛ در نهایت افراد بهای آن را از طریق افزایش قیمت مواد غذایی، جنگلزدایی و آثار منفی اقلیمی میپردازند.
تحقیقات شورای بینالمللی حملونقل پاک (ICCT) نشان میدهد که تحت چارچوب IMO بدون حفاظتهای کافی، تقاضا برای روغنهای گیاهی در صنعت حملونقل میتواند تا سال ۲۰۳۵ به ۱۴۰ میلیارد لیتر برسد که این معادل سه برابر کل بازار جهانی فعلی سوختهای بیولوژیکی مبتنی بر روغن گیاهی خواهد بود.
پیامدهای نگرانکننده افزایش تقاضا برای سوختهای بیولوژیکی
این افزایش تقاضا برای روغنهای گیاهی پیامدهایی جدی خواهد داشت: قیمت این روغنها در سطح جهانی ممکن است سه برابر شود و این هزینهها به طور نابرابر توزیع خواهد شد.
کشورهای واردکننده مواد غذایی، خانوارهای کمدرآمد و ۶۷۳ میلیون نفری که در حال حاضر با بحران امنیت غذایی روبهرو هستند، بیشترین فشار را متحمل خواهند شد.
استفاده از سوختهای بیولوژیکی مبتنی بر روغن گیاهی میتواند به افزایش انتشار گازهای گلخانهای نیز منجر شود، چرا که با تغییرات غیرمستقیم در استفاده از زمین (ILUC)، جنگلها و زمینهای باتلاقی برای تولید مواد اولیه سوختهای بیولوژیکی از بین میروند و کربن ذخیرهشده در آنها وارد جو میشود و به گرم شدن کره زمین دامن میزند.
راهحلها و اقدامات لازم برای مقابله با بحران
خوشبختانه، IMO نیازی به اختراع مجدد چرخ در زمینه حفاظتهای معمول در برابر سوختهای بیولوژیکی مبتنی بر محصولات کشاورزی ندارد. اتحادیه اروپا پیشتر روغن پالم و اخیراً سویا را به عنوان مواد اولیه با ریسک بالا در ایجاد تغییرات در استفاده از زمین شناسایی کرده است. در ایالات متحده، استاندارد سوختهای کمکربن ایالت کالیفرنیا، استفاده از سویا، کانولا و روغن آفتابگردان را محدود کرده است.
بنابراین، مالکان کشتیهایی که استراتژیهای خود را بر اساس سوختهای بیولوژیکی مبتنی بر روغن پالم یا سویا میسازند، خود را در معرض ریسک قانونی قرار میدهند، چرا که این مواد اولیه در بازارهای جهانی به تدریج با محدودیتهای فزایندهای روبهرو خواهند شد.
چالشهای جدی در مسیر انتقال به سوختهای کمانتشار
استفاده از سوختهای بیولوژیکی مبتنی بر محصولات کشاورزی در واقع باعث تأخیر در فرآیند انتقال به سوختهای کمانتشار میشود. هر دلاری که برای سوختهای بیولوژیکی مبتنی بر محصولات کشاورزی هزینه میشود، از جریان مالی به سمت سوختهای تجدیدپذیر و کمانتشار واقعی جلوگیری میکند، سوختهایی که با استفاده از انرژیهای تجدیدپذیر تولید میشوند. این تأخیر نه تنها فرآیند انتقال به سوختهای سبزتر را به تأخیر میاندازد، بلکه سرمایهگذاری در کشتیها و بنادر برای پشتیبانی از سوختهای غیرزیستی (مانند آمونیاک یا متانول) را نیز به خطر میاندازد.
راهحلهای قابل اجرا
- محدود کردن یا حذف استفاده از سوختهای بیولوژیکی مبتنی بر محصولات کشاورزی: برای انطباق با سیاستهای IMO، این سوختها باید تحت ارزیابیهای دقیق قرار بگیرند. بهطور عملی، باید مواد اولیهای مانند پالم و سویا به عنوان مواد با ریسک بالا برای تغییرات در استفاده از زمین (ILUC) شناسایی شوند و از سیاستها و مقررات IMO حذف گردند.
- پاداش به تولید و استفاده از سوختهای بیولوژیکی نسل دوم: سوختهای بیولوژیکی نسل دوم که از ضایعات یا سوختهای الکترونیکی تجدیدپذیر تولید میشوند، باید مشمول حمایتهای بیشتری باشند.
در نهایت، سوختهای بیولوژیکی ارزان تنها یک توهم هستند؛ زیرا کسی در جایی هزینه واقعی آن را میپردازد. مالکان کشتیهایی که این سوختها را انتخاب میکنند، خود را در معرض ریسک قرار میدهند، چراکه مقررات جهانی بهطور فزایندهای به سمت محدود کردن استفاده از این سوختها پیش میرود. در نتیجه، باید از این انحراف پرهزینه اجتناب کرده و مقررات IMO را به گونهای طراحی کنیم که فرآیند انتقال سبز حملونقل بهطور مؤثری آغاز شود.
کارشناسان و گروههای تحقیقاتی هشدار میدهند که سرمایهگذاری در سوختهای بیولوژیکی مبتنی بر محصولات کشاورزی میتواند فرآیند انتقال به سوختهای سبزتر را به تأخیر بیندازد.
سوختهای بیولوژیکی ارزان: یک توهم
بر اساس گفتههای براین کومر مدیر برنامه دریایی در شورای بینالمللی حملونقل پاک، سوختهای بیولوژیکی ارزان در واقع یک توهم هستند؛ در نهایت افراد بهای آن را از طریق افزایش قیمت مواد غذایی، جنگلزدایی و آثار منفی اقلیمی میپردازند.
تحقیقات شورای بینالمللی حملونقل پاک (ICCT) نشان میدهد که تحت چارچوب IMO بدون حفاظتهای کافی، تقاضا برای روغنهای گیاهی در صنعت حملونقل میتواند تا سال ۲۰۳۵ به ۱۴۰ میلیارد لیتر برسد که این معادل سه برابر کل بازار جهانی فعلی سوختهای بیولوژیکی مبتنی بر روغن گیاهی خواهد بود.
پیامدهای نگرانکننده افزایش تقاضا برای سوختهای بیولوژیکی
این افزایش تقاضا برای روغنهای گیاهی پیامدهایی جدی خواهد داشت: قیمت این روغنها در سطح جهانی ممکن است سه برابر شود و این هزینهها به طور نابرابر توزیع خواهد شد.
کشورهای واردکننده مواد غذایی، خانوارهای کمدرآمد و ۶۷۳ میلیون نفری که در حال حاضر با بحران امنیت غذایی روبهرو هستند، بیشترین فشار را متحمل خواهند شد.
استفاده از سوختهای بیولوژیکی مبتنی بر روغن گیاهی میتواند به افزایش انتشار گازهای گلخانهای نیز منجر شود، چرا که با تغییرات غیرمستقیم در استفاده از زمین (ILUC)، جنگلها و زمینهای باتلاقی برای تولید مواد اولیه سوختهای بیولوژیکی از بین میروند و کربن ذخیرهشده در آنها وارد جو میشود و به گرم شدن کره زمین دامن میزند.
راهحلها و اقدامات لازم برای مقابله با بحران
خوشبختانه، IMO نیازی به اختراع مجدد چرخ در زمینه حفاظتهای معمول در برابر سوختهای بیولوژیکی مبتنی بر محصولات کشاورزی ندارد. اتحادیه اروپا پیشتر روغن پالم و اخیراً سویا را به عنوان مواد اولیه با ریسک بالا در ایجاد تغییرات در استفاده از زمین شناسایی کرده است. در ایالات متحده، استاندارد سوختهای کمکربن ایالت کالیفرنیا، استفاده از سویا، کانولا و روغن آفتابگردان را محدود کرده است.
بنابراین، مالکان کشتیهایی که استراتژیهای خود را بر اساس سوختهای بیولوژیکی مبتنی بر روغن پالم یا سویا میسازند، خود را در معرض ریسک قانونی قرار میدهند، چرا که این مواد اولیه در بازارهای جهانی به تدریج با محدودیتهای فزایندهای روبهرو خواهند شد.
چالشهای جدی در مسیر انتقال به سوختهای کمانتشار
استفاده از سوختهای بیولوژیکی مبتنی بر محصولات کشاورزی در واقع باعث تأخیر در فرآیند انتقال به سوختهای کمانتشار میشود. هر دلاری که برای سوختهای بیولوژیکی مبتنی بر محصولات کشاورزی هزینه میشود، از جریان مالی به سمت سوختهای تجدیدپذیر و کمانتشار واقعی جلوگیری میکند، سوختهایی که با استفاده از انرژیهای تجدیدپذیر تولید میشوند. این تأخیر نه تنها فرآیند انتقال به سوختهای سبزتر را به تأخیر میاندازد، بلکه سرمایهگذاری در کشتیها و بنادر برای پشتیبانی از سوختهای غیرزیستی (مانند آمونیاک یا متانول) را نیز به خطر میاندازد.
راهحلهای قابل اجرا
- محدود کردن یا حذف استفاده از سوختهای بیولوژیکی مبتنی بر محصولات کشاورزی: برای انطباق با سیاستهای IMO، این سوختها باید تحت ارزیابیهای دقیق قرار بگیرند. بهطور عملی، باید مواد اولیهای مانند پالم و سویا به عنوان مواد با ریسک بالا برای تغییرات در استفاده از زمین (ILUC) شناسایی شوند و از سیاستها و مقررات IMO حذف گردند.
- پاداش به تولید و استفاده از سوختهای بیولوژیکی نسل دوم: سوختهای بیولوژیکی نسل دوم که از ضایعات یا سوختهای الکترونیکی تجدیدپذیر تولید میشوند، باید مشمول حمایتهای بیشتری باشند.
در نهایت، سوختهای بیولوژیکی ارزان تنها یک توهم هستند؛ زیرا کسی در جایی هزینه واقعی آن را میپردازد. مالکان کشتیهایی که این سوختها را انتخاب میکنند، خود را در معرض ریسک قرار میدهند، چراکه مقررات جهانی بهطور فزایندهای به سمت محدود کردن استفاده از این سوختها پیش میرود. در نتیجه، باید از این انحراف پرهزینه اجتناب کرده و مقررات IMO را به گونهای طراحی کنیم که فرآیند انتقال سبز حملونقل بهطور مؤثری آغاز شود.
