بازگشت تدریجی کشتی‌های کانتینری به دریای سرخ؛ تردد از سوئز به رکورد سال رسید
تازه‌ترین داده‌های Drewry از افزایش تدریجی تردد کشتی‌های کانتینری از کانال سوئز حکایت دارد؛ به‌گونه‌ای که در هفته منتهی به ۶ سپتامبر، ۴۵ فروند کشتی کانتینری از این مسیر عبور کردند که بالاترین میزان تردد طی یک سال گذشته و بیشترین رقم ثبت‌شده در سال ۲۰۲۶ است.
کد خبر: ۱۰۸۷۷۷
گزارش گروه بین‌الملل مانا، مهسا رسولی: بر اساس تازه‌ترین گزارش Drewry Red Sea Diversion Tracker در هشتم سپتامبر ۲۰۲۶، بازگشت تدریجی برخی خطوط کشتیرانی به مسیر دریای سرخ و کانال سوئز ادامه دارد؛ روندی که می‌تواند در صورت تداوم، بر الگوی استفاده از مسیر جایگزین دماغه امید نیک و شبکه حملونقل کانتینری بین آسیا و اروپا تأثیر بگذارد.
بر اساس این گزارش، در هفته منتهی به ۶ سپتامبر، مجموعاً ۴۵ فروند کشتی کانتینری در هر دو جهت از کانال سوئز عبور کردند. این میزان، بالاترین تعداد تردد طی یک سال گذشته و همچنین بالاترین سطح ثبت‌شده در سال جاری میلادی است.
میانگین تردد کشتی‌های کانتینری از کانال سوئز طی سه هفته اخیر نیز به ۴۲ فروند در هفته رسیده که نسبت به میانگین سه هفته پیش از آن، ۱۶ درصد افزایش نشان می‌دهد.
این افزایش تردد در شرایطی رخ داده است که پس از تشدید ناامنی‌ها در دریای سرخ، بسیاری از خطوط کشتیرانی بین‌المللی مسیر کشتی‌های خود را به سمت دماغه امید نیک تغییر داده بودند؛ مسیری که در مقایسه با سوئز، طولانی‌تر بوده و موجب افزایش زمان سفر، مصرف سوخت و هزینه‌های عملیاتی می‌شود.
سوئز در برابر دماغه امید نیک
بازگشت بخشی از کشتی‌های کانتینری به مسیر سوئز می‌تواند از نظر عملیاتی و اقتصادی اهمیت قابل توجهی داشته باشد. مسیر کوتاه‌تر سوئز در مقایسه با دماغه امید نیک، امکان کاهش زمان ترانزیت و مصرف سوخت را فراهم می‌کند و در صورت تداوم روند بازگشت، می‌تواند به افزایش بهره‌وری ظرفیت ناوگان منجر شود.
با این حال، افزایش فعلی تردد را نمی‌توان به منزله بازگشت کامل خطوط کشتیرانی به مسیر دریای سرخ دانست؛ چراکه تصمیم شرکت‌های کشتیرانی همچنان به ارزیابی شرایط امنیتی و ریسک عملیاتی منطقه وابسته است.
Drewry در سرویس Container Capacity Insight نیز تردد هفتگی کشتی‌ها در مسیرهای دریای سرخ، تنگه هرمز، دماغه امید نیک و کانال پاناما را رصد می‌کند؛ موضوعی که اهمیت تغییر مسیرهای دریایی در ارزیابی ظرفیت شبکه جهانی حملونقل کانتینری را نشان می‌دهد.
افزایش بهره‌برداری از نفتکش‌های LR2
همزمان با تحولات بازار کانتینری، بازار نفتکش‌ها نیز نشانه‌هایی از تداوم تقاضا را نشان می‌دهد.
بر اساس داده‌های Drewry، نرخ بهره‌برداری ناوگان Aframax در هفته گذشته اندکی کاهش یافت و به ۹۰.۳ درصد رسید. افزایش دسترسی به کشتی‌ها، به‌ویژه در حوزه آتلانتیک، موجب کاهش نسبی فشار بر بازار شده است.
با این حال، شاخص تقاضای تن-مایل در سطح ۹۴.۵ قرار گرفت که نشان می‌دهد کاهش نرخ بهره‌برداری عمدتاً ناشی از افزایش عرضه کشتی‌ها بوده و نه افت قابل توجه در جریان تجارت نفت خام.
در شرق سوئز، شرایط بازار همچنان قوی‌تر ارزیابی شده است. افزایش تعداد کشتی‌های در حال حرکت و سهم کشتی‌های حامل محموله، از تداوم تقاضا در مسیرهای نفتی خاورمیانه و آسیا حکایت دارد.
از سوی دیگر، افزایش مدت انتظار کشتی‌های حامل محموله در لنگرگاه‌ها، به‌ویژه در اطراف مراکز وارداتی هند و اقیانوس آرام، بیانگر ادامه تأخیرهای عملیاتی و زمان انتظار برای تخلیه است. این وضعیت اگرچه بهره‌وری ناوگان را کاهش می‌دهد، اما همزمان بخشی از ظرفیت اضافی بازار را جذب کرده و از فشار نزولی بیشتر بر نرخ‌های حمل جلوگیری می‌کند.
بازار LR2 تحت تأثیر ازدحام و محدودیت عرضه
بازار نفتکش‌های LR2 نیز در هفته سی‌وششم تقویت شد و نرخ بهره‌برداری ناوگان به ۹۱.۸ درصد رسید؛ رقمی که ۱.۲ واحد درصد نسبت به ماه قبل افزایش داشته و بالاتر از میانگین‌های فصلی سال‌های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ قرار گرفته است.
شاخص تن-مایل این بخش نیز به ۱۲۵.۶ رسید که نسبت به مدت مشابه سال گذشته ۶.۷ درصد رشد نشان می‌دهد.
همزمان، افزایش ازدحام عملیاتی موجب محدود شدن عرضه مؤثر کشتی‌ها شده است. تناژ جهانی کشتی‌های در لنگر در میانگین چهار هفته‌ای ۰.۸ میلیون DWT افزایش یافت و مدت انتظار کشتی‌های حامل محموله نیز ۴.۶ درصد بیشتر شد.
بر اساس این گزارش، در هفته منتهی به ۶ سپتامبر، مجموعاً ۴۵ فروند کشتی کانتینری در هر دو جهت از کانال سوئز عبور کردند. این میزان، بالاترین تعداد تردد طی یک سال گذشته و همچنین بالاترین سطح ثبت‌شده در سال جاری میلادی است.
میانگین تردد کشتی‌های کانتینری از کانال سوئز طی سه هفته اخیر نیز به ۴۲ فروند در هفته رسیده که نسبت به میانگین سه هفته پیش از آن، ۱۶ درصد افزایش نشان می‌دهد.
این افزایش تردد در شرایطی رخ داده است که پس از تشدید ناامنی‌ها در دریای سرخ، بسیاری از خطوط کشتیرانی بین‌المللی مسیر کشتی‌های خود را به سمت دماغه امید نیک تغییر داده بودند؛ مسیری که در مقایسه با سوئز، طولانی‌تر بوده و موجب افزایش زمان سفر، مصرف سوخت و هزینه‌های عملیاتی می‌شود.
سوئز در برابر دماغه امید نیک
بازگشت بخشی از کشتی‌های کانتینری به مسیر سوئز می‌تواند از نظر عملیاتی و اقتصادی اهمیت قابل توجهی داشته باشد. مسیر کوتاه‌تر سوئز در مقایسه با دماغه امید نیک، امکان کاهش زمان ترانزیت و مصرف سوخت را فراهم می‌کند و در صورت تداوم روند بازگشت، می‌تواند به افزایش بهره‌وری ظرفیت ناوگان منجر شود.
با این حال، افزایش فعلی تردد را نمی‌توان به منزله بازگشت کامل خطوط کشتیرانی به مسیر دریای سرخ دانست؛ چراکه تصمیم شرکت‌های کشتیرانی همچنان به ارزیابی شرایط امنیتی و ریسک عملیاتی منطقه وابسته است.
Drewry در سرویس Container Capacity Insight نیز تردد هفتگی کشتی‌ها در مسیرهای دریای سرخ، تنگه هرمز، دماغه امید نیک و کانال پاناما را رصد می‌کند؛ موضوعی که اهمیت تغییر مسیرهای دریایی در ارزیابی ظرفیت شبکه جهانی حملونقل کانتینری را نشان می‌دهد.
افزایش بهره‌برداری از نفتکش‌های LR2
همزمان با تحولات بازار کانتینری، بازار نفتکش‌ها نیز نشانه‌هایی از تداوم تقاضا را نشان می‌دهد.
بر اساس داده‌های Drewry، نرخ بهره‌برداری ناوگان Aframax در هفته گذشته اندکی کاهش یافت و به ۹۰.۳ درصد رسید. افزایش دسترسی به کشتی‌ها، به‌ویژه در حوزه آتلانتیک، موجب کاهش نسبی فشار بر بازار شده است.
با این حال، شاخص تقاضای تن-مایل در سطح ۹۴.۵ قرار گرفت که نشان می‌دهد کاهش نرخ بهره‌برداری عمدتاً ناشی از افزایش عرضه کشتی‌ها بوده و نه افت قابل توجه در جریان تجارت نفت خام.
در شرق سوئز، شرایط بازار همچنان قوی‌تر ارزیابی شده است. افزایش تعداد کشتی‌های در حال حرکت و سهم کشتی‌های حامل محموله، از تداوم تقاضا در مسیرهای نفتی خاورمیانه و آسیا حکایت دارد.
از سوی دیگر، افزایش مدت انتظار کشتی‌های حامل محموله در لنگرگاه‌ها، به‌ویژه در اطراف مراکز وارداتی هند و اقیانوس آرام، بیانگر ادامه تأخیرهای عملیاتی و زمان انتظار برای تخلیه است. این وضعیت اگرچه بهره‌وری ناوگان را کاهش می‌دهد، اما همزمان بخشی از ظرفیت اضافی بازار را جذب کرده و از فشار نزولی بیشتر بر نرخ‌های حمل جلوگیری می‌کند.
بازار LR2 تحت تأثیر ازدحام و محدودیت عرضه
بازار نفتکش‌های LR2 نیز در هفته سی‌وششم تقویت شد و نرخ بهره‌برداری ناوگان به ۹۱.۸ درصد رسید؛ رقمی که ۱.۲ واحد درصد نسبت به ماه قبل افزایش داشته و بالاتر از میانگین‌های فصلی سال‌های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ قرار گرفته است.
شاخص تن-مایل این بخش نیز به ۱۲۵.۶ رسید که نسبت به مدت مشابه سال گذشته ۶.۷ درصد رشد نشان می‌دهد.
همزمان، افزایش ازدحام عملیاتی موجب محدود شدن عرضه مؤثر کشتی‌ها شده است. تناژ جهانی کشتی‌های در لنگر در میانگین چهار هفته‌ای ۰.۸ میلیون DWT افزایش یافت و مدت انتظار کشتی‌های حامل محموله نیز ۴.۶ درصد بیشتر شد.
